امیر معبد، هنرمند معاصر ایرانی، در سال 1353 در شاهرود متولد شد. وی در زمینه‌های مختلفی دست به تجربه‌ی خلاقه زده است؛ مجسمه، چیدمان، اجرا، هنر بدن و هنر محیطی از جمله‌ی این آزمایش‌گری‌ها هستند. عمده‌ی آثار او حول موضوع خشونت و رنج شکل می‌گیرند.

امیر معبد از دوره‌ی نوجوانی به هنر علاقه پیدا کرد و پس از پایان تحصیلات راهنمایی وارد هنرستان تازه‌تأسیس شاهرود شد و اینگونه تحصیلات هنری خود را آغاز نمود. سال دوم هنرستان، برای هنرآموزی به کارگاه منیر و مهدی قآن‌بیگی رفت. به‌واسطه‌ی این زوج نقاش و سرآمیست که دانش‌آموخته‌ی انگلستان بودند، با جریان‌ها و شیوه‌های روز هنر جهان آشنایی پیدا کرد. این دوره تأثیر عمیقی در اندیشه و رویکرهای معبد بر جای گذاشت. 

سال 1374 رشته‌ی نقاشی را در دانشگاه آزاد اسلامی تهران ادامه داد. هم‌زمان با کلاس‌های دانشگاه در موسسه‌ی هنری چارسو، در کارگاه‌های نظری و عملی ضیایی و قهرمانی با هنر معاصر آشنایی بیشتری پیدا کرد. تأثیرات این آشنایی در پایان‌نامه‌ی تحصیلی معبد نمود یافت و او پروژه‌ی نهایی خود را در قالب چیدمان ارائه داد. پس از فارغ‌التحصیلی این مجموعه در سومین دوسالانه‌ی مجسمه‌سازی تهران شرکت یافت و موفق به کسب جایزه‌ی سوم این رویداد شد. 

معبد هنرمندی تجربه‌گراست و مدیوم‌های غیرمعمول و گوناگونی را در راستای تحقق ایده‌های خود به‌کار می‌گیرد. رفتار ماهوی و خودآیین مواد در شکل‌گیری آثار او نقش پررنگی داشته است. برای نمونه می‌توان از چیدمان «قارچ‌ها» که در سال 1381 در موزه‌ی هنر معاصر تهران اجرا شد یاد کرد. در این چیدمان ظرف یک هفته دوازده هزار قارچِ گچی در محوطه‌ی باغ‌موزه نصب شد. در اغلب آثار هنرمند، سرشت مواد و تحول طبیعی آن‌ها همان‌قدر در شکل‌گیری اثر نقش دارند، که نیت و اراده‌ی هنرمند. 

امیر معبد تجاربی در زمینه‌ی هنر بدن نیز داشته است. به‌طور نمونه، در سال 1392 در اجرایی تحت عنوان «ویروس» در پاریس، موهای قسمت‌های مختلف بدن هنرمند با استفاده از ریسمان‌های نخی به دیواره‌های یک اتاقک گره زده شد و هنرمند مدتی طولانی در این حالت مصلوب ماند.

 آثار امیر معبد در نمایشگاه‌ها و رویدادهای هنری متعددی در ایران و خارج از کشور ارائه شده‌اند.