در این نمایش، محمدرضا میرزایی سه عکس جدید ارائه می‌دهد که همچون آثار اخیرش، با تنش میان انتزاع و پیکرنمایی، میان تامل زیبایی‌شناختی و تصویر مستند خلق شده‌اند. مناظر میرزایی نه پناهگاه‌اند و نه صحنه‌هایی که مستقیما به واقعیت‌های اجتماعی یا سیاسیِ قابل‌خوانش ارجاع دهند؛ بلکه از خلال فرایند فروپاشی‌شان در انتزاع، از معنا می‌گریزند.