سام نجاتی در مجموعه ی تازه ی خود اعترافاتی به ماه در ادامه ی مجموعه ی پیشین تأملاتی بصری در باب نور را پی گرفته است؛ با این نقاشی های جدید حدود هشت سال است که دوره ای منسجم در آثار سام شکل گرفته است؛ آثاری که جوهره ی هویتی شان بر پایه ی رویکردی شاعرانه به نور است.

نخستین آثار این دوره ی هشت ساله که ابتدا در سانفرانسیسکو و سپس در فیلادلفیا و ملهم از نور آن منطقه خاص جغرافیایی نقاشی شده اند شکل گرفته از ضرب قلم های شدید و آزاد بوده اند و رفته رفته با بازگشت نقاش به ایران و سکنی گزیدن در گیلان بدل به فضای تخت و مه آلود ایربراشی شده است؛ این تغییر که مثال بارزی از تکنیک به مثابه کانسپت است شاید از مهمترین نقاط قابل تأمل در آثار نجاتی است.

تمرکز نجاتی در آثارش بر برانگیخته کردن جوهر حضور است؛ او لحظات روزمره ی زندگی را به مثابه نوعی ابزار انتقال به کار می گیرد، ابزاری که اتمسفری قدسی را به تصویر میکشد و خود در عین حال نشانگر روح انسانی است.

با نگاهی ژرفتر به این نقاشی ها به نظر میرسد هدف برکشیدن عصاره ی حیات به درخشش واداشتن اجزای معنوی آن و در نهایت گونه ای تاثیرگذاری بر بن مایه های جاودانگی و ماندگاری است. نقاش در تلاش است تا لحظه ای ساکن خلق کند؛ ایستاده مابین زمان و بی زمانی - و میکوشد ایماژهایی را به ساحت نقاشی درآورد که بتوانند خود را به تمامی بر بستر زمان گسترده کنند؛ ایماژهایی که حتی پس از چشم برداشتن از تابلو در پس زمینه ی ذهن مخاطب باقی می مانند.

نیما زاغیان

پاییز ۱۴۰۴