ازمانـدگی، آن چـه از رفتـن نمی‌مانـد، کـه از مانـدن مـردم در ماسـت. جـایی کـه تجربـه‌ی انسـانی از مـرز فرد عـبور می‌کنـد و در خاطـره، در نـگاه، در شیء و در نسـبت بـا دیگـری امتـداد می‌یابـد. غـم و شـادی، سوگ و امـید، تنـهایی و با هم بودن نه در تقابل، که در لایه‌های درهم تنـیده‌ی زیـستن رخ می‌دهـند.مـردم بیـش از آن کـه دیـده شـوند، در سـکوت یـک میـز، در فرسـودگی یـک جفـت کفـش، در چهـره‌ای کـه هنـوز بـه مـا می‌نگـرد، یـا در حضـوری کـه تنهـا نشـانه‌هایش بـاقی مانـده، احسـاس می‌شـوند. ایـن نمایشـگاه نـه صرفا روایـتی از مـردم، کـه تأمـلی اسـت بـر آنچـه از هـر حضـور در دیگـری و در جهـان از آن بـه جـا‌مانـده اسـت. 
                                                                                        شکیبا پرورش- مرداد 1405