این متن «چمدان» را به‌عنوان شیء مادی و نمادین در تجربه‌ی مهاجرت، تبعید و جابه‌جایی بررسی می‌کند؛ شیء که از قرن نوزدهم به‌تدریج به نشانه‌ای شاخص از سفر اجباری بدل شد و در قرن بیستم جایگاهی تثبیت‌شده در روایت‌های هنری و موزه‌ای یافت. با تمرکز بر دو داستان تاریخیِ مارسل دوشان و والتر بنیامین، چمدان هم‌زمان به‌مثابه پرتفولیویی قابل حمل برای حفظ کارنامه‌ی هنری و پناهگاهی موقت برای صیانت...