در این مجموعه، افسانه ها دوباره از نو روایت می شوند—
نه برای بازگویی عشق، که برای سنجیدن فاصله ی آن تا واقعیت.
پیکره ها از سرامیک و آینه ساخته شده اند؛ از ماده هایی که هم می تابند و هم می شکنند،
چون خود رابطه ها، چون تکرار هزارباره ی جست وجوی عاشق و معشوق.
در این میان، شیرین و خسرو دیگر شخصیت نیستند، بلکه استعاره ای اند از میل و خطا،
از زیبایی و ناپایداری.
عشق در اینجا نه اسطوره است و نه شوخی—
بلکه گفت وگویی ست میان افسانه و واقعیت،
و پژواکی مکرر از پرسشی که هنوز بی پاسخ مانده:
«خسرو، کو تا شیرین؟»