از نگاه ایرانیان باستان کیهان پیش از پیدایش سه ویژگی بنیادین دارد: زُروان اَکرنه یعنی زمان بی‌کران، ثواشه اکرنه یعنی مکان بی‌کران، و خشِیته یعنی نور فراگیر. و این در حالی است که پس از پیدایش هم می‌توان برای کیهان سه ویژگی بنیادین برشمرد: زَروان یعنی زمان کران‌مند، ثواشه یعنی مکان کران‌مند، و وایو یعنی هوای فراگیر. نزد ایرانیان باستان هستی تنها در صورتی معنا می‌یابد که کران‌مند شود.