خط شاد آدمیان پراگ‌نشین، گیر کباب ماهی تازه صید شده. افراسیاب، سوار سگ بی‌جان جزیره‌ی آشوراده، او سوار افرای ابلقی که لای تجربه‌ی مدرنیته خشک شد. دخترکان هم‌سان عاشورای ده، سوار کرگدن فرتوت مغموم مادرید.

آوا سوار گاو گریان، پاهای یوگی ماسال، سیب‌های فرسوده‌ی زن نابینا و یک جفت خاله پشت سنگ‌های دور سنندج مامان خیره به توپ، مهرسا به بغل، روزی دوبار، دانه دانه خاطره می‌بلعد و دمپایی ماهزر که هیچ، جفت نمی‌خواهد.

سال‌هاست تسلیم لحظه، عکس می‌گیرم. این بار اما من تصمیم می‌گیرم، کی، کی، کجا، چرا و چگونه من جبر را جشن می‌گیرم. 
*تمامی عکس‌ها از آرشیو شخصی عکاس است.