"عمل دیدن را گریزی از روش دیدن نیست". روشی که از انواع گفتمان‏های حاکم در زندگی اجتماعی متأثر است؛ از جمله گفتمانی ذات گرا در حیطه ی جنسیت، که روابط میان تماشاگر وسازوکارهای   اجتماعی را معنا می‏بخشد. آنچه در این فضا صورت می پذیرد، خواه در جامعه و خواه در عرصه ی هنر، تبدیل شدن موضوعِ تماشا به ابزار زیباشناختی "مناسب" در حیطه ی بازنمایی است که خود برآمده از روابط و مناسبات قدرت است.
بهار اربابی
تابستان 1395