سال ها پیش - از پرتره خودم - تمام رخ و بعد نیم رخ که بیشترین خودم باشم - بعدها در انهدام خودم کوشیدم با اجماع "من" - همان پرتره های نیم رخ - تکرار فرم تا دفع معنا و مرز میان - از آن موقع هندسه ی میان اهمیت پیدا کرد - آنچه که عمدا و سهوا پیش آمد - هندسهای ناخواسته از جنس جغرافیا و فرم هایی اندام وار - و اکنون، در جایی هندسه میل به جذب دارد و در جایی دیگر رو به ویرانی.