در چند سال اخیر، معمار اردستانی برای مراقبت از مادرش و نیز شیوع ویروس کرونا، ناگزیر به خانه‌نشینی بوده است. در این مدت، توجه او به اشیای معمول اطرافش—به‌عنوان سوژه‌هایی خاموش اما پیوسته حاضر در زندگی روزمره—جلب شده: گیاهان، وسایل آشپزخانه، درها، یک مبل و ….
او با پیشینه‌ای که در طراحی لباس داشته، پارچه را به‌عنوان ماده‌ای برگزیده که پیوندی نزدیک با بدن، آسیب‌پذیری و خاطرات انسان دارد. معمار اردستانی سنگینی نادیدنی روزهای خانه‌نشینی را در فرم‌هایی می‌دوزد که حامل حضوری تحمیلی و ردی از زمان سپری‌شده‌اند.
هنرمند با رنگرزی پایدار پارچه‌ها با زردچوبه—ماده‌ای شفابخش در سنت‌های خانگی—مواد روزمره را به حاملان درد و خاطره بدل می‌کند. این آثار همگی با چرخ‌خیاطی مکانیکی دوخته شده‌اند؛ ریتم بی‌وقفه‌ی دوخت با نخ مشکی که همچنان کیفیت خطیِ طراحی‌های پیشین او را زنده نگه می‌دارد.