پیشینه‌ی عبداللهی در چاپ دستی موجب الهام او از فرایند آزاد و بدنمند کار با صفحات فلزی شده؛ رویکردی که بر ترسیم و پا ک‌ کردن مکرر استوار است. این برخورد در سراسر آثار به‌نمایش‌درآمده به چشم می‌خورد: از مجموعه‌های پیشین هنرمند درباره‌ی سازه‌های معماری تا چیدمانی که به‌طور ویژه برای برانگیختن حسی از «مکان» ساخته شده است.
برای عبداللهی، «مکان» مفهومی ثابت نیست و همچون فرایندی جاری همواره در ‌حال شکل‌ گیری است و از طریق رابطه‌ای دوطرفه با حضور انسان شکل می‌ گیرد.
مهاجرت‌های متعدد میان شهرهای ایران، در او حساسیتی ویژه نسبت به چهره‌ی متغیر شهر و ساختمان‌های درحال ساخت و تخریب مداوم ایجاد کرده است؛ فضاهایی که برای تامل و الهام از آن‌ها عکاسی می‌ کند. این محیط‌های دگرگون‌شونده، همراه با علاقه‌اش به ویرانه‌های تاریخی، نگاه لایه‌لایه‌ی او را شکل می‌دهند؛ جایی که نشانه‌ها ظاهر می‌شوند، محو می‌ گردند و دوباره بروز پیدا‌ می‌ کنند.
در این مجموعه، او با شاپان، رنگ اتومبیل، رنگ‌روغن و رنگ روغنی الکیدی روی ورق‌های از ‌پیش‌بریده‌ی آلومینیومی نقاشی ‌ کرده است.
این آثار که این‌بار بدون قاب ارایه شده‌اند، به فضای اطراف گسترش پیدا می‌ کنند و به قطعاتی تبدیل می‌شوند که بیانگر توالی و تکرار در مفهوم کلی «مکان» اند.