تکه های تمام نشدنی، کاراکترهای دنیایش، انگار نصف راه آمده اند.
با خط‌های موازی و مورب و منحنیهای در هم گره خورده، گاه ما را به دنیای شیرین و لطیف فیلم اشکها و لبخندها می‌برند و گاه به دنیای رمز آلود فیلم‌های هیچکاکی و بونوئلی، مرز خوشبین واقعیت و رویا ...
گاهی با خود واقعیت روبرو می شویم و گاه با وارونگی حقیقتش.
سن و سال این انسان‌ها و موجودات را به ضخامت خط‌ها میتوان شناخت.
این تکه‌ها نه تنها تکه‌های قلبی است بلکه تکه‌هایی از تن و روح تمام نشدنی است.

جواد آتشباری
پاییز ۱۴۰2