فراموشم مکن

در آن دشت
بر فراز ابرها کوه ها را دیدم و گل های آبی را.
صدای باد در گوشم ، نرمی شبنم بر پوستم، 
پلک زدم تا شاید بیشتر ببینم. 
چرخیدم، گریستم، 
میدانستم میروم و *خاطره گم میشود. تجربه کمرنگ میشود. 
صحنه را همیشه در پیش چشمانم میخواستم. گل ها را. مه های سفید بهاری را.

*خاطره حتی در لحظه حضور هم مخدوش است.  معنای منظره (روان بیننده) بر *خاطره آن موثر است. 

آناهیتا باقری

*خاطره بصری