نیروی تصاویر در تکرار، به طرز هولناکی قافیه را برای واقعیت تنگ می کند. سخن بر سر ملال از تکرار و بی معنایی تجربه نیست بلکه آنجاست که در پس اینهمه بازی تصاویر قدرتی ملون و مهیب نهفته است و ترسی که خود را در تکرار تصاویر بازتولید می کند. آدمی در این رویارویی چون کبکی نحیف، دانسته خود را به هذیانی خواهد سپرد که جز آن راهی برای عبور از این بن بست نخواهد داشت. در این رویارویی مکرر هیچ شناختی پدیدار نمی گردد بلکه تنها یادآوری و تذکری وهم آلود است که هر بار بیش از پیش آدمی را از دسترسی به خود خارج می کند. اینجا معنای نقطه صفر مرزی است!