براستی اعتقاد دارم که هنر سرشار از احساس است و در نفس انسان قرار دارد. هنر به وسیله‌ی انرژی‌های هارمونیک و زیبایی طبیعت به وجد می‌آید. طبیعت در درون ما است همان‌طور که در اطراف ما است و ما از آن سرچشمه می‌گیریم و مدرنیته این حقیقت را رد نمی‌کند. طبیعت اولین خلاقیت‌های درون یک هنرمند را لمس و طلب می‌کند. بنابراین آثار هنری روح و شخصیت هنرمند را به دنیای بیرون بروز می‌دهد.

در مورد من، طبیعت با تسلط بر زیبایی باشکوه و تناقض‌اش با ناپایداری و زوال تدریجی بوجود آمده توسط بلند پروازی و محدودیت‌های انسان با روح من سخن می‌گوید. و در نهایت طبیعت به ما منبع امید و تداوم را می‌شناساند.