کلمات می‌رویند و بدل به حافظه‌ای بصری می‌شوند.
گل‌ها، شکوهی زودگذرند؛ نشانه‌ای از زیبایی، فقدان و یادآوری. آن‌ها جای خالی را پر می‌کنند، در غیاب این تکرار،
در این مجموعه، با تکرار تصویر گل، به رابطه‌ی میان زوال، خاطره و بازنمایی پرداخته‌ام؛ گل‌هایی ایستاده و خاموش، در آستانه‌ی ناپایداری. در پس پرسشی پنهان پیرامون زمان و فناپذیری نهفته است. گل، در عین زیبایی، ناپایدار است؛ اما همین امر، آن را به حامل معنا بدل می‌کند.