چشمانت به سختی باز میشود ولی صدای در از جا بلندت میکند. بی شک خستگی روز نیست که پشت در ایستاده تا باز هم باشلاق نورانی اش جانت را فرسوده کند. قبل از اینکه دستت به دستگیره در برسد خودش در را باز میکند و تیرگی مهیب و دلفریبش اتاق را پر میکند. چنگ در یقه ات میزند و در چشمانت چشم میدوزد. لبخندش به زیبایی همیشه نیست، پیشانی سردش را به پیشانی ات میچسباند و میپرسد "روزت چطور گذشت؟ واقعا چطور گذشت؟ بعید است یادت بیاید. اصلا فرقی هم نمیکند. وقتی شب میشود دیگر فرقی نمیکند که روز چطور گذشته، فقط باید عجله کرد. همه زیبایی های روز را در کمد گذاشت و برای شیاطین شب آغوش باز کرد، حتی ارزش دلتنگی هم ندارند. فردا صبح خودشان از کمد بیرون میخزند و همه آن زیبایی کسالت بارشان را به در دیوار می آویزند. وقتی شب میشود فقط باید عجله کرد. کسی چه میداند، شاید دنیا همین امشب به پایان برسد.