تمرکز اصلی این هنرمند بر مطالعه‌ی تاثیرگذاری بافت، رنگ، نور و فضا و چگونگی کارکرد آن‌ها در کنار یکدیگر در جهت خلق فرم‌هایی که در نهایات در پی تصویری نو، جسورانه آن‌ها را از بین می‌برد و یا با رنگ روى آن‌ها را می‌پوشاند؛ نو به لحاظ چالش‌های شخصی و تا لحظه‌ای که بتواند به‌عنوان هنرمندی جوان، کاری را تمام‌شده بداند. 
خسروی در آثارش با حوصله، لایه‌ها را برروی هم می‌سازد و جهان اطراف خود را به فرم و رنگ تبدیل می‌کند. او طراحی‌های کوچک را زمینه‌ای برای شکل‌گیری کارهای بزرگ می‌داند و در نقاشی‌های بزرگ خود نهایت لذت را از حضور در فضای کار و درگیر شدن با جسم و به‌کارگیری ابزارهای متفاوت می‌برد.