من لحظه‌هایی با کیفیت نادر را نزد تبریزی در خانه اش در تهران گذرانده ام؛ در میان آثاری کاملاً بی نقص در قلمروهایی همان قدر مسلم که تازه و در میان مجموعه‌های قیمتی اش از حرف نگاری‌های باستانی، مکتوب یا منقوش بر سنگ‌های سخت که او محتوای تاریخی- هنری آنها را، همچنین پیام آنها را، که نوعی حادثه جویی زیباشناسانه«راز دل گو»ست، در آثارش ادغام کرده و از آنها فراتر رفته است: از آنهاست این نقاشی‌ها، این نقاشی‌های بسیار امروزی و بنابراین، به همان اندازه، همیشگی که جُز صفت «هنری» صفتی دیگر بر آنها اطلاق نمی‌توان کرد. نقاشی‌هایی با وفور اخلاقی- زیبایی شناسانه استثنایی و به همین دلیل، در مقوله ای بسیار والا.

میشل تاپیه