از «آنجا » سر در آورده ام. جایی که تصورش را هم نمی توانستم بکنم. درست در میانه ی معرکه. شده ام مرکزِ « اتفاق ». اتفاقِ فروپاشیِ مکانها. جفت و جورشدنِ چیزهای متناقض با هم در جایی بی ربط. وسطِ شهری بیکران. در کنارِ آدمهایی با نگاههای غریب و سلبریتی هایِ ناآشنا. احساس می کنم هر آنچه آنجا وجود دارد، با بیشترین نیروی ممکن، من را به سمتِ خود می‌کشد. انگار من از ابتدا، متعلق به اینجا بوده ام. به تصویرِ بازنمایی شده‌ی واقعیت. واقعیتی که هر روز با آن سر و کار دارم. جایی که از  تصاویرِ حاضر- آماده واستفاده شده ساخته اندش. اینجا، همان «سطلِ غول پیکرِ بازیافت» است و من هم دارم نقشِ خودم را  بازی می کنم. خودی بی شکل، با هویتی چند پاره، که گاه با اتفاق همدست می شود، گاه از آن شکست می خورد و از میان می رود،گاه رویای ناشدنیِ طغیان و پیروزی بر آن را در سر می پروراند و گاه منفعل، خود را در گوشه ای از این چرخه ی بی پایانِ مصرف باز می یابد. اینجا که من هستم، « اتفاق »، همانند « فیلمی نام آشنا » بر دیوارهایِ شهر، به نمایش در آمده است و تماشاچیها، می توانند به آسانی، چهره ی خود را از میانِ نقش آفرینانِ همیشگی این نمایشِ گروتسک، تشخیص دهند!