مکتب سقاخانه: آتشی که خاموش نشد

به قلم رضا براهنی

در آثار فلاح اما نشانه‌های بارزی از ظهور دوباره این مکتب مشاهده می‌شود. موضوعی که مرا بر آن داشت تا یادداشتی بر آثار وی بنگارم، دیدنِ نشانه‌هایی در آثار وی که گامی نوین و چشم‌اندازی دیگر در این رویداد را در آثار خود به نمایش می‌گذارد. شیرهای نادعلی که در طلسم‌ها و بازوبندها شاهد آن بوده‌ایم این بار قد برافراشته و پهنای بوم‌های عریض را جولانگاه خود کرده‌اند. در آثار فلاح که به یک نوع دادائیسم در مکتب سقاخانه منجر شده، نشانه‌های گنگ و نامفهوم در دعاهای دست‌نویس که در لابه‌لای اسطوره‌ها پنهان است را آشکار می‌کند و به‌صورت (پاپ آرت) ارائه کرده است.

بازدید این تصاویر فرصت مغتنمی بود که با یکی از پدیده‌های نوین در راستای این مکتب آشنا شوم که به‌حق برداشتی موجه و تأثیرپذیری مطلوبی از آثار دهه چهل در آن می‌‌بینم. آن‌طور که از مشاهده این آثار به‌دست می‌آید و به نظر می‌رسد، فلاح از تکنیکی قوی و ورزیده برخوردار بوده و امید است که آثار او بخش تازه‌ای در راهکارهای مکتب سقاخانه بگشاید، زیرا که گنجینه پربار هنرهای ایرانی که سرمنشأ الهام سرآمدان این مکتب بوده همواره راهگشای هنرمندان ایرانی خواهد شد.