در زندگی لحظاتی هست که هرگز فراموش‌ نمی‌کنیم؛ ثانیه هایی‌ که تبدیل به تصاویری ماندگار در جان و ذهن‌ ما می‌شوند. تصاویری که برای ماندگار شدن ابتدا باید تصاحب‌شان کرد. گویی ما هر تجربه‌ و هر مواجهۀ تازه‌ای را در فرایندی ناخودآگاه با هر آنچه پیش از این بر ما گذشته، مرتبط کرده و سپس آنرا در جهان شخصی‌ خود از نو تعریف می‌کنیم. در واقع ذهن ما به مانند صحنه‌گردان یک نمایش، خاطرات‌مان را اقتباس، انبار و بازتولید می‌کند؛ به اطرافیان‌مان نقش می‌دهد و یا آنها را از صحنه پاک می‌کند و این چنین، روایت ما از خود، دیگری و هر آنچه که در اطراف‌مان می‌گذرد با وجود هر تلاشی برای بازنمایی حقیقت، شاید به حقیقت نزدیک شود ولی هیچ‌گاه به حقیقتی محض نمی‌رسد