همیشــه یک حیاط یا باغ بزرگ در آســتانهی پایان یک جشــن، فضای وهمانگیزی داشته، شبیه یک رویای نیمه تمام، یک آرزوی از دست رفته؛ وضعیتی ناپایدار که صورت محیط و اشیا در آن معرف موقعیت ز یستی و نشانهای عادی آنها نیست. بارهــا و بارهــا ســعی داشــتهام عواطفــم در توصیــف این شــادمانی منغــص مانده را نقاشــی و اگــر موفق بوده یا نبوده باشــم ایــن نا گواری را به نیروی رانشــی موثری بدل کنم. شــباهت این تصاویر با ایران امروز نوعی همدلی همراه با تعلیق در کار ایجاد میکنــد کــه من را پای نقاشــی نگاه مــیدارد. در ســالهای اخیر با نزدیک شــدن به انتزاع به شــدت تحســر در نقاشی افزوده و این همان میل به شکوه زوالست، میلی بیمارگونه آنچنان که در اندوهجویی ما ایرانیان مصادیق بسیار دارد.
مینا نادری