در آثار محمدرضا خلجی آن دیگری همواره گریزان، با همان نشانه‌­های قالب کلی نمایان شده است. بدن­‌های خلاصه شده در پاها به همراه پای سوم که هم هست و هم نیست، تمایل به عبور از مرزها و حدود قالب را تداعی می‌­کنند. این در حالی است که هیچ تنی انگار از آن چارچوب الگووار رهایی ندارد. زن و مرد، ایستاده و افتاده، راست یا سر و ته، همه و همه گرفتار قالبی صلب و سخت هستند که با استناد به سنت و فرهنگی پر از تبختر، هیچ پاسخی به هیچ پرسشی نمی­‌‌دهد؛ حکم را صادر کرده و آن را لازم الاجرا می‌­داند.

 

زروان روح بخشان