در این مجموعه نیز مانند دیگر آثار این هنرمند، تناقض نقش مهمی ایفا می‌کند. در گذشته، تناقض به واسطه‌ی رنگ و نور، و امروز، در جایگیری فرم‌های نرم و شکسته در کنار یک‌ دیگر دیده می‌شود. مه‌ای که در تمامی آثار این مجموعه حاضر است فضایی بی‌زمان و بی‌مکان خلق می‌کند که در عین‌حال حد‌ فاصلی‌ست میان واقعیت و برخورد و برداشت هنرمند از آنچه می‌گذرد. در واقع، این مجموعه آبستن یک دگردیسی زمانی‌ست: آیا در حال ورود به خلایی از محوشدگی هستیم یا درحال بیرون رفتن از آن؟
در کنار مجموعه نقاشی‌های امامی، تعدادی از طراحی‌های او که برخی اتودهایی برای آثار بزرگ و برخی آثار کاملا مستقل هستند نیز برای نخستین بار به‌نمایش درمی‌آیند.