ایده‌ی نخست اغلب آثار محمد علیزاده در پروسه‌ی کار و در درگیری مستقیم با متریال شکل می‌گیرد. این همزمانی، فرم و فضای آثار این هنرمند را شکل می‌دهد.
مجموعه‌ی پیش‌رو در ادامه‌ی مجموعه‌ی پیشین هنرمند «جنگجو» و با رویکردی متفاوت نسبت به متریال شکل گرفته است. رویکردی که با ترکیب آشکار توری سیمی و مفتول فلزی با پاپیه‌ماشه، امکانات بیشتری را در اختیار هنرمند قرار داده است. این مجموعه برای علیزاده، با ساخت و تکثیر چند ماسک و سپس ساخت سرها با استفاده از قالب‌گیری ماسک‌ها آغاز شد و با تکرار، تخریب و دوباره ساختن ادامه پیدا کرد. علیزاده در این مجموعه با برخوردی آزادانه و استقبال از اتفاقاتی که در پروسه‌ی کار برای اجزا هریک از صورت‌ها افتاده است، نهایتا به چیدمانی دست‌یافته که پیچیدگی‌های درونی انسان معاصر با جهان اطراف را به صورت استعاری به تصویر می‌کشد.