مجموعه پیش رو در ادامه‌ی مجموعه‌ی قبلی یعنی «صورت‌های پشت صورت» است. با این تفاوت که در مجموعه حاضر علاوه بر توجه به «درون» که نقطه‌ی اصلی شکل‌گیری مجموعه بود به ظاهر این صورت‌ها نیز توجه شده و در واقع آن‌ها دست خوش تغییر شده‌اند. چهره‌ها دچار بزرگ‌نمایی و اغراق هستند و گویی هر یک خود را در آینه‌ای محدب نظاره می‌کنند و اعضای صورتشان را غیر معمولی‌تر از چهره‌ی واقعی خود می‌بینند یا می‌خواهند به عمد خود را این‌طور ببینند. دیگر غم و تنهایی درونی‌شان نه فقط در عمق وجود که در ظاهر نیز عیان گشته و هویدا شده است. گویی این تنهایی آنقدر بزرگ شده و آنقدر این آدم‌ها در اقیانوس اندوه و دردهای خود شناور بوده‌اند که غمی که متعلق به دنیای درونی آن‌ها و غیر قابل توصیف و تصرف برای دیگران بود را عیان کردند و به این شکل به آن وضعیت صورت ظاهری بخشیدند. صورت‌هایشان را تغییر دادند، به شکلی کاملا محسوس و نه در پرده و ابهام.