مسیرهای تازه....
زبان در گوهر خود چه دارد که ما به واسطهی آن خود را ترسیم می‌کنیم.
دردها، رنج‌ها، خوشی‌ها و آرزوهایمان را در شب‌های خود پنهان می‌کنیم و دوباره
و هزارباره آن‌ها را باز می‌یابیم؛ ولی هر بار متنی دیگر و دلنوشته‌ای دیگر در پیش
است.
آریامنش از زمانی که خود را دریافته، در این لایه ِ های پنهان نیمه‌آگاه، با خط و رنگ
در شهر خویش مانند خواننده‌ای به داستان‌ها و نوشتاری نامعین، بدون سلطه، ولی
با تجربه‌ای آرمانی، شرحه‌ای از خود را می‌نگارد.
با گذار از خوشنویسی و تکرار بی‌دلیل، به وزن صدا و طنین خویش نزدیک می‌شود،
پیدا میکند و نشانه‌هایی از خود به‌جا می‌گذارد تا با دیگری، من و تو، جهان خود
را به روی ما بگشاید.
این گشودگی و این گوهر پر آشوب هنوز راه‌های ناشناخته بسیاری در پیش دارد...
و‌ این ناشناخته ماندن و جستجوگری چه زیباست.
سعید معیری‌زاده
خرداد 1401