نور آفتابِ ظهر، روی ستون‌های سفیدرنگ تاثیر خیره کننده‌ای دارد و زاویه‌ها به‌شکلی عجیب، شکسته و ساکن به نظر می‌رسند. انگار گذر زمان، روی ستون‌ها تاثیری ندارد و ایستاده است!
از هر سمتی که وارد می‌شویم، باز همان فضا و لحظه‌ی قبل است. انگار پشت سر را نگاه می‌کنیم و پیش می‌رویم! گویی سایه‌ها و ستون‌ها ابتدا و انتهایی ندارند و در وضعیتی ساکن اما معلق غوطه‌ورند. ستون‌ها به راحتی هر تازه‌واردی را در بر می‌گیرند و گم می‌کنند.
این مجموعه، بازتابی از تاثیر نور است.
ستون‌ها در آفتاب تند ظهر، در میانه‌ی روز با نورهای سردتر یا در شب که در تاریکی غوطه‌ور شده‌اند.
آن‌ها دیگر ستون نیستند، تنها شکلی مبهم و هندسی از پیکرشان باقی مانده است.