داستان پیکان سفید

پیکان های عمدتا سفیدی در گوشه های دنج شهر رها شده اند، کیی از همین ها سالهاست در پس کوچه های ذهنم در کناری جا خوش کرده و در عین حال همراه همیشگی ام شده. در دو سال گذشته این همراه سفید مرا با خود تا آلبوم های خانوادگی پیر و جوان کشاند. به دهه هایی عجیب از تاریخ معاصر. وسیله تفریح جوان ها، یارسفر پدرها، رخش سفید عروس‌ها و ... همه خاطراتی ثبت شده از این عضو خانوادگی است. کنار هم قرار دادن این عکس ها چیدمان وسوسه انگیز و سورئالی از واقیعت ایرانی را پیش روی من قرار داد. قصه پیکان سفید و این کنکاش در خاطرات شبیه کتاب ریشه های الکس هالی ست؛ انگار کشف گوشه های شخصی در کنار پیکان سفید به شکل موازی تا واکاوی تاریخ معاصر ایران پیش می رود. حداقل حالا می دانم هیچ پیکان گوشه افتاده ای را نمی شود بدون این همه بالا و پائین تاریخی همراهش نگریست.