همه نشسته ایم در یک گلدان
و به “سفر” فکر میکنیم..
فقط یکبار قرار است برویم.
و هیجان زده هستیم.
هیچ کدام نمیدانیم “آن طرف” چه خبر است.
اما میدانیم
که قرار است معنایی را بیافرینیم.
متحد و مصمم،
آخرین زورمان را میزنیم تا زیباتر از همیشه به نظر برسیم،
آخر”مقصد” همین است.
یاد حرف هایی که باغبان همیشه میگفت افتادم:
«حیف که آخرش سینه قبرستونن»
آیا مقصد همان قبرستان است؟!!
دوباره همان صدای همیشگی در مغزم میپیچد:
«تو زاده شدی تا “معنا” ببخشی».
مقصد مرا از عالم خود بیرون کرد.
رسیدیم،
و یک نفر فریاد زد:
آخ جان، گلایول های قرمزم.
گلایول،
این گل استوار،
فراتر از استفاده ی این روزهاست،
از هنرمندان سوال کردم، برخی براساس خاطرات و برخی براساس احساسی که این روزها برای گلایول خلق شده است جوابم دادند.
گلایول بیشترِِ آدمها را یاد قبرستان، مرگ و مراسم عزا می اندازد.
بخش جدا نشدنی و در واقع مکمل “زندگی”.
اما آنچه واقعیت دارد، گلایول نمادی از قدرت و پیروزی است و در بسیاری از فرهنگ ها به عنوان نمادی از شجاعت و شرف شناخته شده است.
در فرهنگ غرب، این گل اغلب در مراسمی که به شجاعت و قدرت مرتبط است، استفاده می شود.
در فرهنگ کشور ما این گل سمبل تداعی خاطرات و ادای احترام است و معمولا برای جشن ها و مراسم استفاده می شود.
اگرچه این روزها گلایول را بیشتر در مراسم ترحیم میبینیم،
و حالا فکر میکنم وقت آن است ادای احترامی کنیم به این گل، تا خاطرات خوب را هم معنا کند.
سولماز سپهری/ اردیبهشت ۱404