ناکجای بی‌مکان
رومیان باستان معتقد بودند که هر‌مکان ــ از گوشه‌ی یک خیابان گرفته تا کل یک شهر روحی دارد که آن را کنترل می‌کند و تحت نظر دارد. جغرافیا را از سرنوشت متمایز می‌دانند، اما شباهت این دو انکارناپذیر است. محیط اطراف ما به زندگی، سازندگی، خوشبختی و خلاقیت‌مان شکل می‌دهد؛ خصوصیاتی که در حقیقت کارکردهای مکان هستند. شکی نیست که مکانِ زندگی در شیوه‌ی زندگی‌ما تاثیر می‌گذارد. به بیان دیگر، تصور فضایی در چگونگی درک و دریافت‌مان از اجسام و جایگاه هویت و هم ذات پنداری موثر است. پس شکی در اهمیت مکان نیست؛ اما منظورمان از «مکان» دقیقا چیست؟ مکان اساسا یعنی توپوگرافی: شکل و خصوصیات زمین.
تصور فضایی براى اشاره به روش‌هاى جايگزين براى زندگی‌كردن و نیز بسط شيوه‌هایی به كار می‌رود كه در آن‌ها تخيل به ابزارى براى شكل دادن به زندگی‌ما تبديل می‌شود. البته، علاوه بر توپوگرافی، فرهنگ نیز در شکل دادن به زندگی‌ما دخیل است. امروزه فرهنگ دیجیتال مرزهای آشفته و نامنسجم جهان مادی را از بین برده و ما را آزاد گذاشته تا خود را در لحظه‌ی بی‌مکان حال سرگرم کنیم.
پروژه‌ی اخیر علی‌فی با عنوان «خشکی» از چند چیدمان دیجیتال دیداری ـ شنیداری تشکیل شده است. دغدغه‌ی هنرمند در این آثار چگونگی تاثیرگذاری زمین، ارض مسکون و سرزمین مادری بر خلاقیت اوست؛ و اینکه چگونه آرمانشهر ذهنی او از این طریق شکل می‌گیرد. هویت فردی و اجتماعی او برساخته از معماری، باغ، فرش و نقوش پارچه ی ایرانی است.
چیدمان اصلی در طبقه‌ی زیرزمین قرار گرفته است. مولدی که در این چیدمان تعاملی تعبیه شده، الگوهایی خلق می‌كند كه بی‌درنگ ناپديد می‌شوند. کسی قادر به ثبت یا تثبیت این الگوها نیست، چراکه بلافاصله در تاریکیِ محیط اطراف اثر محو می‌شوند. آثار دیگر شامل یک چیدمان دیداری ـ شنیداری از پوینت کلاُدی در ناکجا و یک چیدمان تعاملی متشکل از خطوط در فضایی انتزاعی است. در حین بازدید از چیدمان‌ها، قطعه‌ای از آلبوم «لِفت» با همین نام را می‌شنویم که برای این چیدمان دیجیتال طراحی شده است.