«تن‌یاد» سوگل احدی تنها با اتخاذ یک تصمیم و ادامه‌ی بی‌وقفه‌ی آن تا سر حد امکان شکل یافته است؛ انجام روزمره‌ی چند فعل پیش‌پاافتاده و تکراری با کاغذ که نهایتا طی ماه‌ها تمرکز مداوم هنرمند در ریخت و ساختی پویا درهم‌تنیده می‌شود و معنا می‌یابد. این تجربه‌ی زمان‌بر یدی، سطح ترد و سبک کاغذ را به کیفیتی می‌رساند که پوسته‌ها زنده شده، لایه‌ها در بر و کنار هم نفس می‌کشند و در تلالوی نور بازیگوشی می‌کنند. 
در مسیر خلق آثار، هرچه این اندام‌واره بزرگتر و منبسط‌تر می‌نماید، تاثیر لحظه‌های کپسول‌شده بیشتر محسوس می‌شود و هر اثر چون موجودی ناتمام، همواره در آستانه‌ی ادامه‌یافتن ابتر اما منتظر می‌ماند. او عامدانه در چرخه‌ای باطل، زمان را با شکیبایی اتلاف می‌کند و با وسواس می‌انبارد. در این رویکرد، تکرار امری ماشینی و خودکار نیست بلکه راهی وفادارانه و ازپیش‌اندیشیده است؛ گزینشی آگاهانه برای حذف فرایند جان‌فرسای تصمیم‌گیری؛ ورطه‌ای برای رهایی محض و سلوکی شخصی برای آرمیدن در خلسه‌ای بی‌اضطراب.
در این اصرار تن‌ورزانه، «تن‌یاد» سوگل زاییده می‌شود و رشد می‌کند، برمی‌خیزد و می‌خرامد، تاب می‌خورد و مچاله می‌شود و می‌لغزد و می‌افتد؛ گویی پیکره‌ی متخلخل آثار مجموعه جز آنکه یادگاری از هنرمند به شمار آیند، امتداد رگ‌ها، دست‌ها و چشم‌ها و نهایتا تمام بدن می‌شوند؛ ادامه‌ی حافظه‌ی عضلانی، تکثیر نفس‌های کشدار و یادمانی عبث از روزوشب‌هایی که پیوسته تصعید شده‌اند.