بداهه فراق شبانه ها رمانی در درونم شكل گرفت که ظاهرا با هزاران دلیل، آمیخته شدم با نجواهای تنهایی تلخ و شیرین و گاه هراس انگیز و وهم آلوده ناگفته های مادر…
 حسرت های مکرری در نوشتن زوایای زندگی نانوشته اش. 
در برابرم صفی از چهره ها و اندام هایی که نگاه های رمزآلودشان، گاه دستان ملتمسانه ای می شد که به سویم دراز می شدند. 
آوازهای سرزمین گرمی را با تمام وجود حس می کردم، گاه ملول از مستی و گاه مبهوت حسرت از بر رفته ای.

پرويز لطف الهی تیرماه 1401