«نوشتن به قصد گریز از معنای نوشتار، مثل سخنوری برای گریز از گفتن است.

همچنان که در پرده‌های نوشتاری من ، غایت، نگفتن است و نه گفتن ! و ندیدن است و نه دیدن . این معنای منتزع ، نوشته‌هایم را با تناقضی بی‌پایان مواجه می‌کند و شاید اگر حاصلی در این خوش نوشتن باشد، همین بی پایانی و حیرانی است و همین قدرت لایزال است که من را به نوشتن مومن می‌کند.

نوشتن به مثابه ننوشتن و کشیدن به مثابه نکشیدن و غوطه خوردن در نامتناهی بین فضای مثبت و منفی! خط بی هیچ اغراقی فرصتی است که من را برای بودن درعین نبودنم موجه می‌سازد.»