تیر آرت 1397


تهران، حافظ، خیابان جامی، شماره ۸۷، واحد ۷
3 تیر - 9 تیر 1397
 از‌زمانـی‌کـه‌نخسـتین‌نمونه‌هـای‌نمایـش‌گروهـی‌آثـار‌هنـری‌ـــ‌چـه‌در‌قالـب‌«اکسـپو»‌و‌چـه‌«هفت‌نـگاه»‌ـــ‌در‌ ِ ایـران‌پـس‌از‌انقـلاب‌
اســلامی‌‌۵۷در‌اواخــر‌ســال‌های‌دهــه‌ی‌هفتــاد‌رخ‌نمــود،‌هنــر‌ایــران‌شــاهد‌دگرگونی‌هــای‌گســترده‌ای‌بــوده‌کــه‌منشــاء‌برخــی‌از‌آنهــا‌
درونــی‌(دولــت‌محمــد‌خاتمــی،‌انتخــاب‌علیرضــا‌ســمیع‌آذر‌بــه‌عنــوان‌رئیــس‌مــوزه‌ی‌هنرهــای‌معاصــر‌تهــران)‌و‌برخــی‌دیگــر‌برونــی‌
(جهانی‌تر‌شــدن،‌ورود‌شــرکت‌های‌چندملیتــی،‌آرت‌فــر‌ ُدبــی)‌بــوده‌اســت.‌
البتــه‌شــاید‌پیــش‌خودتــان‌بگوییــد‌ـــ‌و‌درســت‌می‌گوییــد‌ـــ‌کــه‌ایــن‌تحــولات‌در‌همــه‌ی‌عرصه‌هــای‌اجتماعــی،‌سیاســی،‌و‌حتــی‌
زیسـت‌محیطی‌رخ‌نمـوده‌و‌البتـه‌کـه‌هنـر‌هـم‌خـارج‌از‌این‌هـا‌نیسـت.‌بـرای‌خـودم‌فـرض‌می‌گیـرم‌کـه‌سـرعت‌پیشـرفت‌تحـولات،‌
بخصــوص‌در‌دهه‌هــای‌اخیــر،‌شــتاب‌بیشــتری‌بــه‌خــود‌گرفتــه،‌تــا‌جایــی‌کــه‌هــر‌نیم‌نســل‌نیــاز‌بــه‌ســازگاری‌و‌آموختــن‌مهارت‌هــای‌
‌خـودرو،‌بـه‌رویـش‌آذرخشـی‌
ِ
تـازه‌بـرای‌رویارویـی‌بـا‌شـرایط‌جدیـد‌دارد.‌نگاهـی‌بـه‌تهران‌مـان‌می‌انـدازم‌ـــ‌بـه‌ساخت‌وسـازها،‌بـه‌آمـاس
کافه‌هـا‌و‌رسـتوران‌ها‌و‌مال‌هـا‌ـــ‌و‌برایـم‌کافـی‌اسـت.‌تنـوع،‌فراوانـی،‌و‌دسترسـی‌بـه‌مـواد‌و‌مصالـح،‌خیره‌کننـده‌اسـت.‌شـهرما‌بیـش‌
‌اندوختـه‌ی‌خـود‌
ِ
از‌هـر‌زمـان‌دیگـر‌بـه‌شـهری‌بـدل‌شـده‌کـه‌بـا‌اسـتفاده‌از‌مـواد‌انـگار‌می‌توانـد‌بـه‌رویاهـای‌رنگیـن‌شـهروندان‌صاحـب
جامـه‌ی‌عمـل‌بپوشـاند.
‌«افقـی»‌و‌«عمـودی»‌صحبـت‌بـه‌میـان‌می‌آیـد.‌شـاخصه‌ی‌اولیـه‌ی‌‌عرضـه‌ی‌انبـوه‌کالا‌و‌آفرینـش‌نیـاز‌
ِ
‌متمایـز
ِ
زمانـی‌در‌اقتصـاد‌از‌دو‌بـازار
بـه‌آنهـا‌بـود‌و‌دومـی‌عرضـه‌ی‌کالاهایـی‌کـه‌خریـداران‌دسـت‌به‌جیب‌یـا‌صاحب‌بینـش‌دارنـد.‌در‌دورانـی‌کـه‌در‌آن‌بـه‌سـر‌می‌بریـم،‌از‌
فاصلـه‌ی‌میـان‌ایـن‌دو‌بـازار‌کاسـته‌شـده‌اسـت.‌مشـابه‌بسـیاری‌از‌کالاهـای‌لوکـس‌و‌اگزوتیـک‌اکنـون‌بـه‌بـازار‌افقـی‌راه‌پیـدا‌کـرده؛‌از‌
آن‌سـو،‌محصـولات‌صاحب‌جـلال‌ ْ (ب َرنـد)‌بـا‌کاهـش‌قیمـت‌عـده‌ی‌بیشـتری‌را‌بـه‌بـازار‌عمـودی‌می‌کشـد.
«کالای‌هنــری»‌هنــوز‌جــزوی‌از‌بــازار‌عمــودی‌اســت،‌نــه‌فقــط‌بــه‌خاطــر‌قیمــت‌آن‌بلکــه‌بیشــتر‌بــه‌خاطــر‌جایگاهــی‌کــه‌در‌نظــام‌
ســمبولیک‌اشــغال‌کــرده‌اســت.‌خاص‌فهــم‌بــودن‌هنــر‌آن‌را‌خودبه‌خــود‌از‌دســترس‌عــده‌ی‌‌زیــادی‌دور‌نگــه‌مــی‌دارد.‌کالای‌هنــری‌
تولیــد‌انبــوه‌نیســت‌و‌اغلــب‌برخاســته‌از‌دلمشــغولی‌ها‌و‌نیازهــای‌انســان‌هایی‌اســت‌کــه‌شــاخک‌های‌حسی‌شــان‌را‌پــرورش‌
داده‌انـد.‌درون‌مایـه‌ی‌کار‌هنرمنـد‌ناسـازگاری‌خـلاق‌بـا‌محیـط‌پیرامونـی‌اسـت‌و‌ریشـه‌ی‌درد‌ناشـی‌از‌آن‌ناسـازگاری‌را‌می‌تـوان‌در‌تمـام‌
کارهـای‌هنـری‌ ُجسـت.‌قـدرت‌اثـر‌هنـری‌هـم‌مدیـون‌دردمنـدی‌آن‌اسـت‌و‌هنرمنـد‌از‌راه‌آن‌تـلاش‌می‌کنـد‌راهـی‌بـرای‌کاهـش‌درد‌
بیابـد.‌شـاید‌بـه‌همیـن‌خاطـر،‌دیـدن‌اغلـب‌آثـار‌هنـری‌سـاده‌نیسـت.‌ ْ بیننـده‌آگاهانـه‌یـا‌ناخـودآگاه‌درد‌ ُپشـت‌آنهـا‌را‌حـس‌می‌کنـد‌و‌
بــه‌صــورت‌غریــزی‌پــس‌اش‌می‌زنــد