The Rabbit نخستین اثر حجم  از نیکزاد نجومی است و به‌عنوان امتداد منطقی زبان بصری او در مدیومی دیگر قابل خوانش است. نجومی در نقاشی‌هایش همواره به پیکره‌هایی پرداخته که در تنشی مستمر میان نظم اجتماعی و ناپایداری درونی قرار دارند. این تنش در این اثر، نه در سطح تصویر بلکه در سطح حجم، ماده و حضور فیزیکی اثر متجسد شده است. پیکره‌ی نشسته با بدنی انسانی و سری حیوان‌گون، از منطق روایت یا نمادپردازی فاصله می‌گیرد و به طرح یک وضعیت می‌پردازد. هم‌نشینی انسان و حیوان در این اثر نه به‌عنوان استعاره‌ای مستقیم بلکه به‌مثابه‌ی نشانه‌ای از تعلیق هویتی عمل می‌کند و در این هم‌نشینی، مرز میان عقلانیت، غریزه و انضباط اجتماعی به‌طور مداوم بازتعریف می‌شود. اختلال آگاهانه در تناسبات و حالت بدن که در کارنامه‌ی تصویری نجومی نیز حضوری مداوم دارد در این مجسمه به شکلی تشدیدشده بروز یافته است. وضعیت نشستن، سکون پیکره و دست‌های بسته، کیفیتی تعلیقی ایجاد می‌کند که نه به کنش می‌انجامد و نه به انفعال کامل. در این میان، مفهوم کنترل به‌عنوان امری تحمیلی نیست و به‌مثابه‌ی سازوکاری درونی‌شده مطرح می‌شود. ورود نجومی به مجسمه‌سازی، در مرحله‌ای تثبیت‌شده از مسیر حرفه‌ای او، واجد اهمیتی ساختاری است.
 The Rabbit بدون اتکا به بیان روایی یا ارجاعات صریح، بر حضور فیزیکی و ایستای خود تکیه دارد و مخاطب را به مواجهه‌ای مستقیم با یک وضعیت معاصر فرا می‌خواند. چنین وضعیتی، بیش از آن‌که توصیف شود، تجربه می‌شود.