ﻟﺤﻈــﻪ‌ی دﮔﺮدﯾﺴــﯽ یا ﭘﻮﺳــﺖ اﻧﺪازی، ﻫﻤــﺎن ﺗﻮﻟﺪیﺳــﺖ ﮐــﻪ بارﻫﺎ ﭘــﺲ از ﻧﺨﺴــﺘﯿﻦ ﺣﻀــﻮر ﻣــﺎ ﺑــﺮ‌ زﻣﯿــﻦ رخ ﻣﯽ‌دﻫــﺪ. اﯾــﻦ ﺷــﮑﻔﺘﻦ ﺑــﺮ ﺧــﻼف زادروز آدﻣــﯽ در ﻣﺴــﯿﺮ و ﺑﻪ ﺗﺪرﯾــﺞ رﻗــﻢ ﻣﯽ‌خــﻮرد و ﺑــﻪ ﻫﻤﯿــﻦ خاﻃــﺮ دﯾﮕــﺮان و ﺣﺘــﯽ ﺧــﻮد ﻣــﺎ اﯾــﻦ ﻟﺤﻈــﻪ ی زاﯾﻨــﺪه را در ﯾــﮏ ﻧﻘﻄــﻪ‌ی خاص ﺑــﻪ یاد ﻧﻤﯽ آورﯾــﻢ اﻣــﺎ ﺷــﺎﯾﺪ ﺑﺘﻮاﻧﯿــﻢ آن را در ﺟﻬﺎﻧــﯽ اﺳــﺘﻌﺎری ﮐﻨﯿﻢ. دﮔﺮﮔﻮﻧــﯽ ﮔﺎﻫــﯽ ﻫﻤﭽــﻮن اﻧﻔــجاری ناﮔﻬﺎﻧــﯽ و ﮔﺎه در ﻣﻮاﺟﻬــﻪ ﺗﺼﻮﯾــﺮی تازه در آﯾﻨــﻪ و ﮔﺎﻫــﯽ از دل درﻫــﻢ ﺗﻨﯿﺪﮔــﯽ ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ‌ﻫــﺎ ﭘﺪﯾــﺪ آﻣﺪه اﺳﺖ. آن ﭼــﻪ باﻗــﯽ ﻣﯽ‌ﻣﺎﻧﺪ، ﺑﻬــﺖ ﻣﻮاﺟﻬــﻪ با «ﭘــﺲ از اﯾــﻦ» ﻟﺤﻈــﻪ اﺳــﺖ. وﺿﻌﯿﺘــﯽ میان آن‌ﭼــﻪ ﺑــﻮده و آن‌ﭼــﻪ ﻫﻨــﻮز ﻧﻤﯽ‌داﻧﯿــﻢ، ﭼﮕﻮﻧــﻪ ﺧﻮاﻫﺪ.