هربار چیزی دیده می‌شود، بخشی از گستره‌ی دید تغییر می‌کند. از این رو، تصویر می‌تواند کامل یا حاصل مجموعه‌ای از مواجهه‌های ناتمام باشد. 
نشانه‌هایی که در نسبت با یکدیگر معنا می‌یابند و با هر تغییر در موقعیت، روابطی تازه‌ میان آن‌ها شکل می‌گیرد.
 میان عناصری که مستقیما دیده می‌شوند و آن‌هایی که از طریق نشانه‌ها، قابل دریافت‌اند، مرزی قطعی وجود ندارد. فاصله و نزدیکی، سکوت و حضور، همگی در شکل‌گیری این رابطه متغیر نقش دارند. هر عنصر بر عناصر دیگر اثر میگذارد و هر رابطه، امکان شکل‌گیری رابطه‌ای تازه را فراهم می‌کند.
از دل پیوستگی ناپایدار، نظمی موقت و سیال پدید می‌آید. این نظم نه بر قطعیت و تثبیت بلکه بر امکان تغییر و باز تعریف استوار است. در چنین نظمی، فرایند دیدن پایانی ندارد. عناصر در مواجهه‌های بعدی دوباره خوانده می‌شوند، جایگاهشان تغییر می‌کند و پیوند‌هایی تازه در لحظه‌ی مواجهه و در نسبت با موقعیت، امکان ظهور می‌یابند.
 در اینجا‌، دیدن لزوما دریافت تصویر نهایی و یکپارچه نیست و در واقع فرایندی مستمر از انتخاب، حذف، بازخوانی و برقراری نسبت است. تصویر می‌تواند کامل یا ناتمام باشد اما همواره نسبت به موقعیت و روابط میان حضور‌ها، غیاب‌ها و نشانه‌ها معنا می‌یابد.
                                                                                                    
                                                                                                       علیرضا جوادی