علی‌اکبر صنعتی فارغ‌التحصیل مدرسه‌ی صنایع مستظرفه بود. انتظار می‌رفت آثار او هم در قالب مکتب کمال‌الملک باشد اما چه در نقاشی و چه در مجسمه‌سازی پس از فراگیری کامل تکنیک‌های مرسوم در مدرسه‌ی کمال‌الملک به تجربه‌های جدید پرداخت. تابلوهای موزاییکی او از نظر محتوا و سوژه‌ها به مکتب کمال‌الملک نزدیک است اما استفاده هنرمند از صفحات تخت موزاییکی و کمپوزیسیون شگفت‌انگیز و خلاقانه‌‌ی این آثار ساختاری مدرنیستی دارد. در مجسمه‌سازی با ترکیب کردن تعداد زیادی از پرتره‌ها در قالب یک اجتماع، زندانی‌ها و بینوایان را تصویر کرد که سوژه‌ی موردعلاقه‌ی همیشگی‌اش بودند و صحنه‌های رعب‌آوری از مفهوم مردم در کارهای خود پدید آورده که مخاطب را تا مدت‌ها درگیر می‌کند. او حتی در نمایش بهشت و جهنم خود تجربه‌ای به‌مانند چیدمان هنری داشته است. در سال‌های پایانی به دلیل ضعف فیزیکی و روحی حاصل تخریب چندین و چندباره مجسمه‌هایش به نقاشی آبرنگ روی آورد که این آثار شاکله‌ی اصلی نمایشگاه پیش روست.
صنعتی نگاه خلاقانه‌اش را در آبرنگ با درهم تنیدن رنگ‌ها، برای پدید آوردن طبیعت دنبال کرد. تکنیک و قدرت دستش به‌قدری بالا بود که با آبرنگ بیش‌ از اندازه خیس هم کار می‌کرد. آدم‌های او در اجتماعی از مجسمه‌ها با آدم‌های او در میان ‌صحنه آبرنگ از یک خانواده و اجتماع هستند. او با این تکنیک تصویرهایی پدید می‌آورد که نمایان شدن فیگور در میان کاغذ مثل جادوست. در طول تمام این سال‌ها افراد بسیاری سعی به تقلید از آبرنگ‌های درهم‌تنیده‌ی او کردند اما این تکنیک به دلیل دشواری بسیار و نگاه هنرمندانه او که حاصل بیش از چهل سال فعالیت هنری است، غیرقابل تکرار بوده و از معدود آثار سهل اما ممتنعِ جغرافیای وسیع هنر ایران است. جغرافیایی که در آن هنرمندان بسیار هستند و صنعتی‌ها انگشت‌شمارند.