ما، بودیم.
نشسته، در خانه‌های روشن گِلی، در چشم‌انداز خاکستریِ شهری بزرگ، در کنج مسجدی فیروز
قدم زنان، با کفش‌های ترمه، کفش‌های آهنین، با کفش‌های سفالین...
پرواز کنان، در عرصه‌ی غریب تاریخ، تا آفتاب تمدن، در آسمانِ رنگ رنگِ فرهنگ...

ما پایندگان زیبای دورانیم.
روزی تمامی ادراک جهان را بیدار خواهیم کرد،
و سربلند و پرشکوه و قد می‌کشیم و می‌مانیم...