آیا زندگی و به تبع آن هنر چیزی جز تجربه و غوطه ور شدن در »ملکوت جاودانگی« است؟ خلق کردن از عدم با آن خطوط و لکه های گاه بی معنی و سپس هم آمیزی رنگ ها به مدد و تکیه بر ناخودآگاه همیشه تجربه ای عمیق و امید بخش را همراه داشته. من این امید را از نقاشی وام گرفتم. از طرفی هرچه این تجربه اصیل تر باشد، به همان اندازه موجب بروز احساسات با همان کیفیت در دیگری می شود. وسیع تر و عمیق تر شدن فصل مشترک احساسات و عواطف با دیگری چیزی است که بستر جاودانگی، این تمنای دیرینه بشر، را فراهم می کند.