زمینه این فرش، منقوش به تصویر مشتاق علیشاه است، در حالی که نامی از او بر فرش بافته نشده است. میرزا محمدخان تربتی که به مشتاق علیشاه معروف شد، در سنین جوانی یکی ازچهره های مهم عرفان، تصوف و هنر در اواخر دوران زندیه و اوایل قاجاریه است. بنا به روایتی، مشتاق علیشاه در تربت حیدریه چشم به جهان گشود و دوران خردسالی تا نوجوانی را در اصفهان گذراند. در جوانی مدتی در بارگاه شاه نعمت ا هلل ولی در ماهان به سربرد و بعد به کرمان رفت. مشتاق سیم چهارمی را به سه تار افزود که یادگاری از او در موسیقی ایرانی است و گفته شده صدایی ب َس خوش داشت. مشتاق علیشاه در 27 رمضان سال1206 ه.ق، پس از خواندن نماز مغرب و عشاء هنگام خروج از مسجد جامع کرمان، به جرم آن که قرآن را با نوای سه تار می خواند به فتوای امام جماعت، همراه با یکی از ارادتمندانش به نام درویش جعفر، سنگسار و کشته شد. مدفن او و درویش جعفر در میدان م ُشتاقیه کرمان، معروف به گنبد مشتاقیه است. با آن که تاکنون نمونه های بسیاری از تصویر نورعلیشاه بر فرش هایی از مناطق مختلف ایران دیده شده، اما تاکنون هیچ فرشی مشابه این نمونه که تصویر مشتاق علیشاه را در جوانی با کاله و خرقه درویشی نشان دهد به چشم و دست نرسیده است. آن چه این فرش را بیش از پیش در کانون توجه قرار می دهد، عالوه بر مشتاقی که بر زمین نشسته، ساز معروف اوست که همراه مشتاق بر زمین است؛ در حالی که مشتاق با چشمانی نیم بسته؛ به نظر مست از باده نیم خورده ای است که در مقابلش بر زمین قرار دارد. از طراح و بافنده این فرش اطالعاتی در دست نیست، اما تعدادی قالی با کتیبه تبریزیان از تبریز دیده شده است. بر حاشیه این فرش این بیت از دیباچه گلستان سعدی نقش بسته است:
دولت جاوید یافت، هر که نکونام زیست
کز عقبش ذکر خیر، زنده کند نام را