نقشه این قالی در ادبیات بومی فرش ایران و در میان قالیبافان کردستان به «گل میرزاعلی» شهرت دارد و از متداول ترین طرح های قالی روستایی باف کردستان است. گل میرزاعلی طرح خاص بافندگان سنندجی است، اما بافندگان بیجار نیز به آن تمایل داشته و نمونه های زیبایی از آن بافته اند. بیجار از نگاه تاریخی در جغرافیای وسیعی به نام گروس قرارداشته که دیگر نامی از آن در تقسیمات کشوری دیده نمی شود. نمونه های نایاب و بسیار قدیمی از قالی بیجار که برخی نظیر همین فرش تمام پشم است، در میان تجار و فرش شناسان به نام گروس شناخته می شود. ساختار اصلی این طرح بر مبنای یک واگیره است که به احتمال قریب به یقین از زمان حضور و نفوذ طرح های اروپایی نظیر گلفرنگ در فرشبافی ایران، این گونه و با خالقیت و ابتکار بافندگان کردستان به فرش های آنان اعم از قالی وگلیم راه یافته است. شباهت این طرح با قالی های مشهور به آبوسن فرانسوی این گمانه مهم را به میان می آورد که با تبادالت فرهنگی و سفرهای شاهان و صاحب منصبان قاجار به اروپا به ویژه فرانسه، اَشکال مختلفی از گلفرنگ های فرانسوی نظیر گل ر ُ ز به هنر بافندگی ایران در نقاط مختلف فرشبافی راه یافته است. در برخی از نمونه ها، بافندگان عشایر و روستاییان نقش گل سرخ یا گل محمدی را نیز در شیوه هایی مشابه با گلفرنگ های وارداتی به صورت واگیره ای مورد توجه قرارداده و حتی با آن درآمیخته اند. از نمونه های بسیار مشابه با گل میرزاعلی که در شیوه واگیره ای مورد استفاده بافندگان روستایی و عشایری قرارگرفته می توان به نقشه موسی خانی در میان افشارهای کرمان، گل پتو یا شَ ر ّ ابه در میان بافندگان روستای فرادنبه بختیار، و گل سرخ اسفندقه در میان افشارهای ساکن در غرب جیرفت (بخش اسفندقه) اشاره کرد. نقشه گل میرزاعلی همانند نمونه های مشابه که برشمرده شد همواره بر روی قطعه فرش های کوچکی به نام اُرنَک یا واگیره بافته شده است و بافندگان همین قطعات کوچک را الگوی بافت قرارمی دهند و میان آنان دست به دست می شود. رنگ های شاد و پرمایه ای نظیر قرمز سرخ فام، صورتی، سبز و آبی در رنگ آمیزی نقشه گل میرزاعلی استفاده می شود که جذابیت خاصی برای آن به وجود می آورد. نمونه حاضر بدون هیچ گونه نقص یا آسیبی است و گره بافته ای موزه ای و کلکسیونی از گروه گروس های تاریخی محسوب می شود.