رضا مافی از هنرمندان نوسنت‌گرا و یکی از پیشگامان جنبش نقاشی‌خط به‌شمار می‌آید. علاقه‌ی رضا مافی به هنر از دوران کودکی در او شکل گرفت؛ در جوار برادر بزرگتر که دستی در هنرهای تجسمی داشت و پدری که حکاک و زرگر بود. از همان کودکی نزد یکی از مشهورترین خوشنویسان مشهد، جلال‌الدین اعتضادی به آموختن خوشنویسی مشغول شد. کار در بازار و تجربه‌ گلدوزی نیز در شکل‌گیری ذهنیات هنری او و آشنایی‌اش با نقوش تزئینی بی‌تأثیر نبود. 

رضا مافی هجده‌ساله بود که عزم تهران کرد و پس از سه سال فعالیت پراکنده در خوشنویسی و نقاشی وارد انجمن خوشنویسان ایران شد و تحت نظر حسین میرخانی تعلیم خوشنویسی را پی گرفت. پس از به پایان بردن این دوره‌ی آموزشی به مشق از کار قدما همت گمارد و بر خط میرزا رضا غلامحسین اصفهانی، از خوشنویسان عهد قاجار، متمرکز شد؛ این تجربه تأثیر عمیقی بر حال‌و‌هوای نوشته‌های او برجای گذاشت. در این دوران تنور سقاخانه و نوسنت‌گرایی در هنر تهران گرم بود و او نیز از این جریان برکنار نماند. او جزو نخستین خوشنویسانی بود که کوشید خط را با نقاشی درآمیزد و محصول سعی و خطاهای خود را نخستین‌بار در «گالری سیحون» به نمایش درآورد که در فضای هنری آن روزگار سروصدایی به پا کرد. 

تابلوهای نقاشی‌خط او از مهارت و علاقه‌اش به خط نستعلیق مایه گرفته‌اند. آشنایی خوب او با ادبیات فارسی نیز در انتخاب جراید اشعار و متون نمود داشت و از نقاط قوت آثار رضا مافی بود. او با الهام از گچ‌بری‌های مساجد و پیوند آن با خط، دست به خلق تابلوهای برجسته و سه‌بعدی زد و با بهره‌گیری از موادی همچون یونولیت و پلاستوفوم و ترکیب آن با تکنیک های لعاب‌کاری، خوشنویسی مدرن را به سمت تجربیات فضایی سوق داد. اگرچه او در کار با مواد مختلف، هنرمندی پیشرو و تجربی به حساب می‌آمد اما تلاش می‌کرد تا در جنبه‌هایی همچون گزینش رنگ‌ها به حال و هوای سنتی خوشنویسی وفادار بماند و از همین رو از به کار بردن رنگ‌های درخشان و نامانوس ابا داشت و به فام‌های قهوه‌ای، اخرایی، سبز سیر و غیره اکتفا می‌کرد. 

نخستین تجربه نمایشگاهی رضا مافی در سال 1346 در یک نمایشگاه جمعی در موزه‌ی ایران‌باستان اتفاق افتاد. پس از آن، او در کارنماهای متعدد در ایران و خارج کشور، ازجمله، جشنواره هنر اسلامی در لندن (1355) کارهایش را معرفی کرد. آثار او در پاریس، بال سوئیس و بولونیای ایتالیا نیز به نمایش درآمده‌اند.